Ουαί υμιν διαπλεκόμενοι

Κάποιοι πολιτικοί στην Κύπρο, προφανώς διότι η ντροπή πλέον είναι δυσεύρετο είδος, ζητούν την παραίτηση της Χρυστάλλας Γιωρκάτζη για παραβίαση των κανόνων δεοντολογίας επικαλούμενοι σύγκρουση συμφερόντων. Το τραγικό για τον τόπο είναι ότι έχουν δίκαιο. Η κ. Γιωρκάτζη είτε διότι πολιτικά είναι αφελής, είτε διότι είναι διαπλεκόμενη, είναι εκτεθειμένη για δύο λόγους: Πρώτον, δεν είναι εύκολο να δικαιολογήσει επικοινωνιακά την παρουσία της κόρης της στο δικηγορικό γραφείο του συζύγου της, το οποίο διαχειρίζεται την υπόθεση Βγενόπουλου, όντας η ίδια εκ των πραγμάτων αντίπαλος, δηλαδή εκπρόσωπος των Κυπρίων μετόχων της Λαϊκής. Δεύτερον, η επιλογή του ανώδυνου συμβολαίου, αν δεν αποδεικνύει ότι είχε επίγνωση της σύγκρουσης συμφερόντων, τουλάχιστον στα μάτια του κόσμου λειτουργεί ως η γυναίκα του Καίσαρα: Δεν φαίνεται τίμια.
Βεβαίως οι πολιτικοί μας, που εξανίστανται, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και κόπτονται υπέρ της χρηστής διοίκησης, μάλλον υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Πόσο αξιόπιστοι για παράδειγμα μπορεί να είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος, κάποιοι ηγέτες των υπολοίπων κομμάτων και τα μέλη της επιτροπής Θεσμών όταν ζητούν την παραίτηση της;  

Η διαπλοκή των πάντων

• Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μέχρι πρότινος κύριος μέτοχος του δικηγορικού γραφείου Νίκος Αναστασιάδης & Σία, βρίσκεται άραγε στο απυρόβλητο; Η πλειοψηφία των μετοχών του γραφείου ανήκει και σήμερα στην οικογένειά του διά μέσου των θυγατέρων του. Οι οποίες έχουν πελάτη τον αντιπρόεδρο του δ.σ. της Τράπεζας Κύπρου. Της οποίας τράπεζας βασικός μέτοχος είναι το κράτος διά του ποσοστού της κακής Λαϊκής. Η οποία κακή Λαϊκή είναι από τους μεγαλύτερους μετόχους στην Τράπεζα Κύπρου και έχει δικαίωμα ψήφου. Το οποίο ασκείται και με τη σύμφωνο γνώμη της κυβέρνησης. Της οποίας κυβέρνησης προΐσταται ο Νίκος Αναστασιάδης. Με λίγα λόγια ο πελάτης της κόρης του κ. Αναστασιάδη εξελέγη αντιπρόεδρος της Τράπεζας διά της ψήφου και της κακής Λαϊκής την οποία ελέγχει η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Αυστηρώς ομιλούντες υπάρχει εδώ σύγκρουση ή όχι;
Με την ίδια λογική, υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων όταν πίσω από την πώληση του παραρτήματος της Τράπεζας Κύπρου στην Ουκρανία βρίσκεται το δικηγορικό γραφείο Νίκος Αναστασιάδης; Υπάρχει σύγκρουση όταν πίσω από τη φημολογούμενη πώληση της άλλης θυγατρικής της Τράπεζας Κύπρου στη Ρωσία, της Uniastrum, και πάλιν βρίσκεται το δικηγορικό γραφείο Νίκος Αναστασιάδης; Υπάρχει άραγε κώλυμα πολιτικό και ηθικό όταν οι συνεταίροι του στο ίδιο γραφείο σε πολλές περιπτώσεις δίνουν την κάρτα του Προέδρου σε πελάτες και όταν οι πελάτες αυτοί με χαρακτηριστική άνεση επισκέπτονται το Προεδρικό και με παρεμβάσεις του Προεδρικού βλέπουν τη διοικήτρια της Κεντρικής Τράπεζας; Τέλος ένας εκ των δύο γαμπρών του Προέδρου Αναστασιάδη, που ασχολείται με κτηματομεσιτικά, προβάλλει σε ιστοσελίδα στην Κίνα ότι «είναι γιος(!) του Προέδρου της Δημοκρατίας της Κύπρου και έχει τη δυνατότητα να εκδώσει βίζες και να πολιτογραφήσει Κινέζους ως Κύπριους πολίτες». Υπάρχει εδώ κώλυμα; Αυτά για να μην μιλήσουμε για κουρέματα, οικόπεδα και αεροπλανάκια!
• Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ κ. Νικόλας Παπαδόπουλος επίσης κόπτεται περί δεοντολογίας προφανώς γιατί ξεχνά σε ποιο δικηγορικό γραφείο εργαζόταν μέχρι πρότινος, του οποίου σήμερα προΐσταται η αδελφή του. Το δικηγορικό γραφείο Τάσσος Παπαδόπουλος έγινε γνωστό με την υπόθεση Μιλόσεβιτς και τα δισ. που διέφυγαν από τη Σερβία μέσω κυπριακών εταιρειών που ίδρυσε και διηύθυνε ο Τάσσος Παπαδόπουλος.
Δικηγόροι της Λαϊκής, τον καιρό της παντοδυναμίας Ανδρέα Βγενόπουλου, επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου ήταν το δικηγορικό γραφείο «Τάσσος Παπαδόπουλος και Σία» με τον Νικόλα Παπαδόπουλο έναν εκ των βασικών συνεταίρων. Δικηγόροι επίσης της αντιπροσώπου εταιρείας της κινεζικής NORINCON, με την οποία το κράτος επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου διαπραγματευόταν την αγορά πυροβόλων 50 εκατ. λιρών, ήταν το δικηγορικό γραφείο «Τάσσος Παπαδόπουλος και Σία» με τον Νικόλα Παπαδόπουλο πάντα έναν εκ των βασικών συνεταίρων. Δικηγόροι της γαλλικής SBM με την οποία το κράτος διαπραγματευόταν το 2006-2007 τη μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Κύπρου, επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, ήταν το δικηγορικό γραφείο «Τάσσος Παπαδόπουλος και Σία». Τον ρόλο του Νικόλα, βουλευτή από τότε, κατήγγειλε στην επιτροπή Ελέγχου το καλοκαίρι του 2007 ο Νίκος Αναστασιάδης, γι’ αυτό και σήμερα ο Νικόλας ανταποδίδει τα πυρά.
Δικηγόροι της εργοληπτικής εταιρείας  στην εντονότατη και μακρά διαπραγμάτευση με το κράτος για τις οικονομικές εκκρεμότητες της ανέγερσης του Νοσοκομείου Λεμεσού ήταν και πάλι το δικηγορικό γραφείο «Τάσσος Παπαδόπουλος και Σία», με τον Νικόλα Παπαδόπουλο έναν εκ των βασικών συνεταίρων. Ο επίσης εκ των βασικών συνεταίρων του εν λόγω γραφείου Νίκος Παπαευσταθίου διαπραγματευόταν με τον τέως γενικό εισαγγελέα και η συμφωνία υπέρ της εταιρείας έκλεισε επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου.
Δικηγόροι κοινοπραξιών, οι οποίες μετείχαν σε διαγωνισμούς που προκήρυσσε το Δημόσιο επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, για μαρίνες και αυτοκινητόδρομους, ήταν και πάλι το ομώνυμο δικηγορικό γραφείο, με τον Νικόλα Παπαδόπουλο έναν εκ των βασικών συνεταίρων. Να θυμίσουμε τέλος στον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο ότι υπήρξε αντιπρόεδρος της ΑΗΚ (έφυγε ένα μήνα πριν) όταν τα ταμεία προνοίας του οργανισμού φαγώθηκαν σε ανεμοεπενδύσεις στο Χρηματιστήριο;
• Την ουρά τους βέβαια δεν μπορούν να βγάζουν έξω και οι υπόλοιποι πολιτικοί ταγοί αυτής της χώρας. Ηγέτες όπως ο Γιώργος Λιλλήκας, βουλευτές δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί μετείχαν στη συζήτηση και στην ετοιμασία νομοθεσιών που έχουν άμεσες σχέσεις με τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες και ουδέποτε το δήλωσαν. Κάποιοι στο παρελθόν με τη στάση τους καθόρισαν την πορεία συγκεκριμένων νομοθεσιών και επωφελήθηκαν προσωπικά ή εισέπραξαν παχυλές εισφορές τα κόμματά τους. Η υπόθεση του αποχετευτικού της Πάφου ίσως σύντομα προσφέρει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να βγουν κι άλλα πράγματα στη φόρα.

Η τύχη της

Κατά την ταπεινή μου γνώμη η Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, μετά την πρόσφατη κρίση στις σχέσεις της με όλο το κυπριακό κατεστημένο, δύσκολα θα μπορέσει να επιβιώσει. Αν παραμείνει, ωστόσο, έχει μια μεγάλη ευκαιρία να μετριάσει την κατακραυγή κάνοντας στο ακέραιο το καθήκον της. Ως ανεξάρτητος αξιωματούχος είναι ένας από τους ελάχιστους Κυπρίους που μπορεί να αντέξει στην πίεση ενός συστήματος που τελειώνει, γι’ αυτό είναι και ιδιαίτερα επικίνδυνο. Στην ίδια μοίρα βρίσκεται και η Νομική υπηρεσία με τους Κώστα Κληρίδη και Ρίκκο Ερωτοκρίτου. Τα ίδια θα μπορούσαν να λεχθούν και για τη δικαστική εξουσία η οποία οφείλει να αρθεί στο ύψος της ανάγκης εξυπηρέτησης των φτωχών και αδυνάτων αυτής της χώρας. Μαζί με τους ελάχιστους πολιτικούς και ΜΜΕ που παραμένουν τίμιοι οφείλουν να δώσουν τη μάχη για να καθαρίσει η σαβούρα από αυτήν τη χώρα. Η οποία καθημερινά μειώνει, εξευτελίζει και παρασύρει στον βόρβορο ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία.

---

Οι ανοησίες για το φυσικό αέριο

Οι κάτοικοι μικρών χωρών και κυρίως νησιωτικών καμιά φορά δεν έχουν αίσθηση του μεγέθους τους και κατ’ επέκταση του κόσμου του οποίου τους περιβάλλει. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν να αντιληφθούν την πολυπλοκότητα των διεθνών προβλημάτων και κυρίως τις προτεραιότητες που τίθενται διεθνώς για την αντιμετώπισή τους.

Στην περιοχή της Μέσης Ανατολής μαίνεται ένας πόλεμος με πολλαπλά μέτωπα, με δεκάδες πρωταγωνιστές, εμφανείς και αφανείς. Διακυβεύονται συνοριακές διευθετήσεις και ζώνες επιρροής δεκαετιών, εκπατρίζονται εκατομμύρια άνθρωποι, πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι και βρίσκεται στην πλάστιγγα η ενεργειακή επάρκεια της Δύσης. Στην περιοχή αυτή ισχυρό γεωπολιτικό ρόλο ασκούν οι ΗΠΑ και η Ρωσία και σε δεύτερο επίπεδο γειτονικές χώρες όπως το Ιράν, η Τουρκία και το Ισραήλ.

Μέσα σε αυτό τον κυκεώνα επέλεξε η Τουρκία να κάνει μια προβοκατόρικη κίνηση δημιουργώντας στην Κυπριακή Δημοκρατία σύγχυση και κυρίως αποπροσανατολισμό σε ό,τι αφορά τη στρατηγική της. Ποια είναι η στρατηγική μας των τελευταίων 40 ετών; Λύση ομοσπονδίας στο Κυπριακό. Πώς επιτυγχάνεται; Αποφασίσαμε συλλογικά ότι αυτή θα επέλθει μέσω συνομιλιών διότι δεν έχουμε άλλα όπλα. Η κίνηση λοιπόν της Τουρκίας να στείλει το Barbaros μάς ώθησε να εγκαταλείψουμε τη στρατηγική μας αναστέλλοντας τη συμμετοχή μας στις συνομιλίες. Θα κερδίσουμε κάτι από αυτό; Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα παρέλθουν κάποιοι μήνες χωρίς συνομιλίες και αυτό ευνοεί την Τουρκία, όχι εμάς. Και γιατί ευνοεί μόνο την Τουρκία; Διότι στο Κυπριακό έχει την πολυτέλεια και για λύση και για μη λύση, σε αντίθεση με μας.

Κάποιοι ανέμεναν ότι θα υπάρξει έντονη καταδίκη της Τουρκίας από τη διεθνή κοινότητα. Πώς θα γίνει αυτό όταν η διεθνής κοινότητα στηρίζεται στην Τουρκία σε ό,τι αφορά την υποδοχή εκατ. προσφύγων από το Ιράκ; Πώς θα γίνει αυτό όταν η Τουρκία ξοδεύει 5 εκατ. δολ. τη μέρα για τη σίτιση και τη στέγαση αυτών των προσφύγων, τη στιγμή που οι γειτονικές χώρες, όπως ο Λίβανος και η Ιορδανία, έχουν βουλιάξει οικονομικά από την ακατάσχετη ροή προσφύγων στο έδαφός τους; Η Τουρκία, εν ολίγοις, σε μια στιγμή που όλοι την έχουν ανάγκη (και αναγκάζεται ακόμα και ο Αμερικανός αντιπρόεδρος να απολογηθεί στον Ερντογάν) κάνει μια κίνηση στην περιφέρεια που μέσα στην απόλυτη σύγχυση θα περάσει χωρίς σοβαρές αντιδράσεις, αναγκάζοντας τους Κυπρίους να εκτεθούν ξανά και να τεθούν εν αμφιβόλω οι προθέσεις τους.

Οι μικροί
Ίσως κάποιος αντιτείνει ότι διά της πιο πάνω θέσης οι μικρές και αδύνατες χώρες δεν έχουν κανένα μέλλον και είναι υποχρεωμένες να υποχωρούν πάντοτε. Ουδέν αναληθέστερο. Οι μικρές χώρες, και υπάρχουν πολλά μοντέλα πετυχημένων μικρών χωρών (Ελβετία, Λουξεμβούργο, Σιγκαπούρη, Λίνχτεσταϊν, Μονακό), μπορούν να επιτυγχάνουν υπό δύο όρους: πρώτον, πρέπει να αποβάλουν τις φοβίες τους και, δεύτερον, πρέπει να εξελίξουν την πολιτική τους σκέψη ώστε να μπορούν να εκμεταλλεύονται στο έπακρο τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορούμε να διαπραγματευθούμε με την Τουρκία αν πείσουμε διεθνώς (και την Τουρκία) ότι είμαστε πολύ χρησιμότεροι ως σύμμαχοι και συνεργάτες παρά ως εχθροί και αντίπαλοι. Τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα προς την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η παρουσία μας στην ΕΕ και το φυσικό αέριο.

Το Κυπριακό
Πρέπει βέβαια να λύσουμε το Κυπριακό. Κάπου εδώ όμως ο εγκέφαλός μας σταματά να λειτουργεί ορθολογικά και αφήνουμε τεράστια περιθώρια στον συναισθηματισμό. Αν δεν ήμασταν συναισθηματικοί, θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι η Τουρκία δεν έχει εγκαταλείψει ακόμα τη λογική μιας λύσης διζωνικής ομοσπονδίας. Θα βλέπαμε ότι η Τουρκία δεν βρίσκεται καν στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τη μη λύση. Το 2004 εμείς ψηφίσαμε «όχι» στα δημοψηφίσματα. Σήμερα εμείς αναστείλαμε τις συνομιλίες. Για ποιο λόγο ζητούν κάποια κόμματα του Κέντρου σήμερα την κεφαλή του Μπαν Κι-μουν επί πίνακι; Να τιμωρήσει την Τουρκία γιατί δεν λύνει το Κυπριακό από τη στιγμή που εμείς αποχωρήσαμε και αφήσαμε τον Έσπεν Μπαρθ Άιντε στα κρύα του λουτρού; Να τιμωρήσει την Τουρκία γιατί δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ μας; Μα η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία από το 1964, θα αναγνωρίσει την ΑΟΖ μας το 2014; Συνομιλούμε με την Τουρκία από το 1964 και μετά την εισβολή του 1974, όταν κατέλαβε το 36% του εδάφους της Κύπρου, και δεν συνομιλούμε επειδή έστειλε ένα ερευνητικό σκάφος;

Ο ρεαλισμός
Ο ρεαλισμός επιβάλλει ότι οι διαπραγματεύσεις είναι ο μόνος δρόμος για επίτευξη λύσης πριν επέλθει η λύση των δύο κρατών. Δυστυχώς όμως, ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσχώρησε στους ρομαντικούς του Κυπριακού και δεν βλέπει καθαρά την εικόνα, ειδικά στο θέμα του φυσικού αερίου. Κάτι που ειρήσθω εν παρόδω βλέπει πολύ πιο καθαρά ο κυπριακός λαός: Σε δημοσκόπηση του τέλους του 2013 που πραγματοποίησε ο ΔΗΣΥ και στο ερώτημα «Νομίζετε ότι το θέμα του φυσικού αερίου πρέπει να τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων;» η κοινή γνώμη με ποσοστό 71-27% αποφάνθηκε πως ναι, πρέπει να τεθεί. Και είναι λογικό: αν η λύση μπορεί να εξευρεθεί μόνο μέσω διαπραγματεύσεων, στο τραπέζι βάζω τα πιο ισχυρά χαρτιά που έχω. Το 2003-4 διαπραγματευόμενοι το σχέδιο Ανάν βάλαμε στο τραπέζι το πιο ισχυρό μας χαρτί, που ήταν η ΕΕ. Τότε η τουρκική θέση από λύση δύο κρατών υποχώρησε σε λύση ομοσπονδίας και ο Ντενκτάς που διαφωνούσε παύθηκε εν μια νυκτί. Σήμερα, λοιπόν, αν το φυσικό αέριο αποτελεί έναν νέο καταλύτη στο Κυπριακό, γιατί δεν θέλουμε να μπει στο τραπέζι;

Διότι λένε κάποιοι ότι θα φτάσουμε σε ένα σημείο που θα συμφωνήσουμε στη μοιρασιά και η Τουρκία θα εγκαταλείψει το τραπέζι για λύση, αλλά θα πάρει το αέριο! Πρόκειται για αφελέστατες προσεγγίσεις, από τη στιγμή που στη διαπραγμάτευση ισχύει η πάγια θέση ότι τίποτα δεν θεωρείται συμφωνημένο αν δεν έχουν συμφωνηθεί όλα.

Οι ψευδαισθήσεις
Στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να μπει το φυσικό αέριο στο τραπέζι γιατί κάποιοι μας έχουν γεμίσει τα μυαλά με ανοησίες. Ότι διά του αερίου θα εξοπλιστούμε και με τη βοήθεια των γειτόνων μας θα γονατίσουμε την Τουρκία.

Ετοιμάζεται και ο Πρόεδρος για τριμερείς μεταξύ Ελλάδας - Αιγύπτου και Κύπρου και Ελλάδας- Ισραήλ και Κύπρου, γείτονες οι οποίοι για δικούς τους λόγους αυτή την περίοδο θέλουν να συντηρήσουν την αντιπαλότητά τους με την Τουρκία. Κανείς δεν λέει ότι δεν πρέπει να οικοδομήσουμε σε αυτού του είδους τις συνεργασίες. Όχι όμως εις βάρος της λύσης του Κυπριακού. Δεν μπορούμε να λέμε ότι θέλουμε λύση του Κυπριακού και να συζητούμε ταυτόχρονα με την Αίγυπτο και το Ισραήλ για αποκλεισμό της Τουρκίας από τον ενεργειακό σχεδιασμό της περιοχής. Από τη στιγμή μάλιστα που αυτό δεν μας συμφέρει ΟΥΤΕ και οικονομικά. Η Αίγυπτος θέλει 5 τρισ. κυβ. πόδια αερίου για να λύσει πρόσκαιρα προβλήματά της, ενώ η ίδια έχει 77 τρισ. αποθέματα. Το Ισραήλ έχει αποθέματα 35 τρισ. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς αν η γεώτρηση της ΕΝΙ/KOGAS αποδειχθεί επιτυχής που θα πουλήσουμε εμείς το φυσικό μας αέριο;
Πού θα το πουλήσουμε, ιδιαίτερα αν η κατασκευή τερματικού κριθεί ασύμφορη;

Ιστορική αναλογία
Για όσους νομίζουν ότι η Κύπρος δεν είχε άλλη επιλογή από του να αναστείλει τη συμμετοχή της στις διαπραγματεύσεις, μετά την αποστολή του Barbaros, το παράδειγμα της Ουκρανίας είναι ηχηρό. Παρότι η Ρωσία κατέλαβε την Κριμαία και έθεσε εν αμφιβόλω την κυριαρχία της χώρας στην ανατολική Ουκρανία, ο Πρόεδρος Ποροσένκο άφησε κατά μέρος τους συναισθηματισμούς και τις ψευδοπερηφάνιες και κάθισε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον Πούτιν. Γνωρίζει προφανώς ότι τα αδιέξοδα και τα τετελεσμένα ευνοούν μόνο τους ισχυρούς. Γνωρίζει, τέλος, ότι η μοναδική λύση που υπάρχει αυτή τη στιγμή για τη λύση του Ουκρανικού είναι η λύση ομοσπονδίας. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται και γι αυτόν και για μας εδώ στην Κύπρο, παρότι η πλειονότητα των Κυπρίων δεν ταυτίζεται με τον Ποροσένκο, αλλά με τον Πούτιν. Χωρίς να κατανοούν ότι με αυτό τον τρόπο, ότι ιστορικά και στην πράξη δικαιολογούν αυτό που έκανε η Τουρκία στην Κύπρο το 1974.

Ας ονειρευτούμε για την Κύπρο

Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας εδώ στην Κύπρο; Η απάντηση νομίζω εμπερικλείεται σε ένα επιπλέον ερώτημα δύο λέξεων: Πού πάμε; Κάποια στιγμή ηγεσία και λαός πρέπει να κοντοσταθούν και να σκεφτούν σοβαρά επαναλαμβάνοντας αργά: Πού πάμε; Το δίλημμα είναι πλέον μπροστά στα μάτια μας: Θα συνεχίσουμε να σκιαμαχούμε με το παρελθόν μέσα από επιλεκτικές αναγνώσεις της Ιστορίας ή θα ονειρευτούμε το μέλλον μας; Θα συζητούμε για την Ένωση, την Ανεξαρτησία, την αντιπαράθεση Ε/Κ - Τ/Κ, το πραξικόπημα, την εισβολή, τις συμφωνίες κορυφής, τις ιδέες Γκάλι και το σχέδιο Ανάν; Θα μείνουμε δηλαδή στο παρελθόν ή θα αδράξουμε τη μέρα και θα κοιτάξουμε μπροστά;  


Το μέλλον

Έχει μέλλον αυτός ο τόπος; Όχι όσο οι πολιτικοί μας σχεδιάζουν μέχρι… πιο κάτω.  Ο τόπος αυτός θα έχει μέλλον

Προσωπικά δεν μπορώ να μπω στον εγκέφαλο οποιουδήποτε πολιτικού. Το μόνο που όλοι γνωρίζουμε είναι ότι οι πολιτικοί που βλέπουν μέχρι εκεί που φτάνει η μύτη τους, έχουν αποτύχει και έχουν καταστρέψει αυτή τη χώρα

αν σηκώσουμε το βλέμμα από τα παπούτσια μας σκεφτόμενοι το επόμενο βήμα και κοιτάξουμε πιο μακριά στον ορίζοντα. Πώς θέλουμε να είναι η Κύπρος το 2050; Αν ονειρευτούμε την Κύπρο σε 35 χρόνια ίσως βρούμε τις πολιτικές για να υπηρετήσουμε αυτό το όραμα. Ίσως τότε η εξουσία σταματήσει να είναι λάφυρο αλλά ένα αξιόπιστο εργαλείο άσκησης πολιτικής.
Προσωπικά δεν μπορώ να μπω στον εγκέφαλο οποιουδήποτε πολιτικού. Το μόνο που όλοι γνωρίζουμε είναι ότι οι πολιτικοί που βλέπουν μέχρι εκεί που φτάνει η μύτη τους, έχουν αποτύχει και έχουν καταστρέψει αυτή τη χώρα. Σίγουρα χρειαζόμαστε μιας άλλης πάστας πολιτικούς. Μέχρι τότε το μόνο που μπορώ να ρισκάρω να πω είναι τη δική μου άποψη.

Το 2050

Το 2050 λοιπόν ονειρεύομαι ότι η Κύπρος θα είναι μια ευημερούσα ομοσπονδία Ελλήνων και Τούρκων, μέλος της ΕΕ, στην οποία θα εφαρμόζονται όλες οι βασικές ελευθερίες που ισχύουν σε όλες τις πολιτισμένες χώρες. Μέσω των 4 λιμανιών της (Λεμεσού, Αμμοχώστου, Κερύνειας, Λάρνακας) και μέσω των 4 αεροδρομίων της (Λάρνακας, Τύμπου, Πάφου και Λευκονοίκου) θα είναι η πρώτη χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο σε διακίνηση τουριστών. Ονειρεύομαι επίσης ότι η Κύπρος θα είναι το μεγαλύτερο χαπ στη Μεσόγειο σε ό,τι αφορά τη διακίνηση φυσικού αερίου, το οποίο (χαπ) θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Αιγύπτου, του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Συρίας. Από την Κύπρο θα ξεκινούν επίσης δύο τεράστιοι αγωγοί μεταφοράς φυσικού αερίου για την Τουρκία και την Αίγυπτο ενώ μέσω ενός τερματικού αποϋγροποίησης η Κύπρος θα εξάγει αέριο στην Άπω Ανατολή. Ονειρεύομαι ότι η Κύπρος θα είναι το μεγαλύτερο χρηματοπιστωτικό κέντρο στη Μέση Ανατολή προσελκύοντας κεφάλαια από όλες τις αραβικές χώρες, την Ευρώπη, τη Ρωσία και την Αμερική διότι θα είναι ένας από τους ελάχιστους πυλώνες σταθερότητας και ασφάλειας στην περιοχή γιατί κατάφερε μέσα από τη σοφία των πολιτικών της και του λαού της να οικοδομήσει ένα πολιτικό μοντέλο όπου Έλληνες και Τούρκοι, όπου χριστιανοί και μουσουλμάνοι συνεργάζονται, προοδεύουν και έχουν το πιο ψηλό βιοτικό επίπεδο στην περιοχή. Ονειρεύομαι μια Κύπρο η οποία θα διαθέτει 10 πανεπιστήμια ανάμεσα στα 500 καλύτερα του κόσμου εργοδοτώντας χιλιάδες πολίτες της ως καθηγητές οι οποίοι θα θεωρούνται από τους καλύτερους διεθνώς στα θέματα τεχνολογίας φυσικού αερίου, εκτόνωσης γεωπολιτικών κρίσεων και πολιτικής και κοινωνικής συνύπαρξης των λαών. Ονειρεύομαι μια Κύπρο που θα είναι ένα τεράστιο ιατρικό κέντρο με πανεπιστημιακές κλινικές με ερευνητικά προγράμματα στους τομείς της βιολογίας και της φαρμακολογίας. Ονειρεύομαι μια χώρα μοντέλο δημοκρατίας και κοινωνικής συνύπαρξης στην οποία οι εθνικισμοί θα υποβιβασθούν στο επίπεδο μιας περήφανης παράδοσης και οι θρησκείες θα ταυτίζονται με τα ήθη και τα έθιμα κάθε κοινότητας προσφέροντας μια αρμονική κοινωνική πολυχρωμία.


Γιατί ονειρεύομαι;

Τολμώ να ονειρεύομαι γιατί έχω ζήσει μερικά χρόνια στη Νέα Υόρκη και έχω βιώσει αυτή τη δημιουργική πολυχρωμία. Ονειρεύομαι γιατί παρακολουθώ την Ελβετία και τη Σιγκαπούρη και βλέπω πώς το διαφορετικό μπορεί να γίνει δημιουργικό, προκαλώντας μια νέα αξεπέραστη σύνθεση.
Στη Νέα Υόρκη ζούν 100 εθνότητες μετατρέποντάς την σε μια μαγική πόλη, που εύχομαι στον καθένα να τη ζήσει και να ρουφήξει την εμπειρία της. Στην Ελβετία ζούν τρεις εθνότητες (Γερμανοί, Γάλλοι και Ιταλοί) και έμαθαν να γιορτάζουν τη διαφορετικότητά τους μετατρέποντας τη χώρα τους σε μια από τις πλουσιότερες και πιο ευημερούσες χώρες του κόσμου. Στη Σιγκαπούρη επίσης 3 εθνότητες (Κινέζοι, Ταμίλ και Μαλαίσιοι) έχουν μετατρέψει μια σταλιά γης στη χώρα της Επαγγελίας.     


Τελευταίο ερώτημα

Βεβαίως υπάρχει και το λογικό ερώτημα κάθε ανθρώπου που είναι καχύποπτος. Πώς φτάνουμε στην πραγμάτωση αυτού του ονείρου; Δεν είναι δύσκολη η απάντηση. Φτάνουμε όπως έφτασαν οι Νεοϋορκέζοι, οι Ελβετοί και οι Σιγκαπούριοι. Με οδηγό τη λογική και τη μετριοπάθεια. Εκτός βέβαια κι αν πιστεύουμε ότι αυτοί είναι πιο έξυπνοι από μας.  

Προς τους κομματικούς ηγέτες

Παρακολουθεί κανείς τα κυπριακά κόμματα και τις αντιδράσεις τους σε σχέση με τις προκλήσεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ και πραγματικά θέλει να κλάψει. Θυμίζουν τα πρώτα κόμματα κατά την Ελληνική Επανάσταση, δηλαδή το Ρωσικό, το Αγγλικό και το Γαλλικό, που ιδρύθηκαν ανάλογα με την προτίμησή τους στις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής. Αν για την εποχή του 1825 μπορούν να προβληθούν κάποιες δικαιολογίες, τι θα μπορούσαν οι σημερινοί Κύπριοι κομματάρχες να προτάξουν ως δικαιολογία;


Ιστορική αναλογία

Το Ρωσικό (δηλαδή ρωσόφιλο) Κόμμα ήταν ελληνική πολιτική παράταξη των πρώτων χρόνων ύπαρξης του ελληνικού κράτους και άρχισε να διαμορφώνεται περί το 1825-26 με αρχηγό τον Ανδρέα Μεταξά, συγχρόνως περίπου με τα άλλα δύο κόμματα, το Γαλλικό υπό τον Ιωάννη Κωλέττη και το Αγγλικό υπό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Όπως φαίνεται και από την ονομασία, η κάθε παράταξη προσέβλεπε στην αντίστοιχη Μεγάλη Δύναμη για βοήθεια σε εθνικό επίπεδο, αλλά και για να επιβάλει την κυριαρχία της στην Ελλάδα. Εννοείται ότι η ρωσόφιλη παράταξη υποστήριζε θερμά τον Καποδίστρια, που ήταν υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, ενώ τα άλλα δύο κόμματα έπαιρναν γραμμή κατευθείαν από τους πρέσβεις των Μεγάλων Δυνάμεων, που είχαν ως έδρα τους τον Πόρο, δίπλα από την πρώτη ελληνική πρωτεύουσα, που ήταν το Ναύπλιο.

Αναφερόμαστε σε περίοδο δύσκολη, με τον ελληνικό λαό πολιτικά να κινείται σε δρόμους υπανάπτυξης και δημοκρατικού ελλείμματος. Αν τότε λοιπόν μπορούν να προβληθούν δικαιολογίες για τον εμφύλιο πόλεμο, για τις δολοφονίες του Καποδίστρια και του γενναίου Κολοκοτρώνη, τι θα μπορούσε να ειπωθεί εν έτει 2014 για τη δουλικότητα και την πολιτική ανωριμότητα των κομμάτων της ευρωπαϊκής Κύπρου; Πώς θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει την αποσβολωτική δουλοπρέπεια του ΑΚΕΛ και την αφωνία του απέναντι στη Ρωσία, η οποία με τις δύο ανακοινώσεις της για την κυπριακή ΑΟΖ στην πραγματικότητα θέτει έμμεσα πλην σαφώς θέμα αποαναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας; Αντί ο Άντρος Κυπριανού να περάσει από τη ρωσική πρεσβεία και να τα πει ένα χεράκι με τον Ρώσο πρέσβη, έσπευσε να τη δικαιολογήσει ότι τάχα είναι εκνευρισμένη με τη φιλοδυτική στροφή της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Την ίδια στιγμή ο Πρόεδρος Αναστασιάδης εκλιπαρεί γονυπετής για μια συνάντηση με τον Βλαντίμιρ Πούτιν όπου να ’ναι. Για πέντε λεπτά. Για να ζητήσει βοήθεια. Λες και δεν κατανοεί ότι αυτού του εκτοπίσματος χώρες έχουν συμφέροντα, ατζέντα και στρατηγική βάθους, και ότι τα προβλήματα δεν λύνονται με παρακλήσεις.


Δουλοπρεπέστατη στάση έναντι της Ρωσίας έδειξαν επίσης το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ και η Συμμαχία Πολιτών, για να εκφράσουν περισσότερο τη δυσαρέσκεια για τις «αδύνατες δηλώσεις» των δυτικών συμμάχων μας, οι οποίοι παρ’ όλα αυτά αναγνώρισαν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να κάνει γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της. Η Ρωσία ούτε λέξη, αλλά παραμένει μια χώρα η οποία κινείται στη βάση αρχών!

Βεβαίως στο πλαίσιο της ίδιας ανακοινωσιολάγνου νοοτροπίας θα πρέπει να κριθεί και ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος εκφράζοντας τις ιδεολογικές του προτιμήσεις έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην ανακοίνωση της Μεγάλης Βρετανίας, λέγοντας ότι του άρεσε περισσότερο από όλες τις υπόλοιπες. Με λίγα λόγια, αντί σε αυτόν τον τόπο να παράγουμε πολιτική, μπήκαμε σε μια λογική καλλιστείων για το ποια ισχυρή χώρα εξέδωσε την καλύτερη ανακοίνωση.


Αλλαγή νοοτροπίας


Από την πιο πάνω και μόνο νοοτροπία είναι σαφής η ρηχότητα των κυπριακών κομμάτων και η πλήρης εξάρτησή τους από εξωτερικές δυνάμεις, αφού κατά κανόνα οι ηγέτες μας μπαινοβγαίνουν σε ξένες πρεσβείες για να πάρουν γραμμή. Αυτή η νοοτροπία επιβεβαιώνει επίσης ότι δεν μπορούμε να είμαστε αυτόφωτοι στη σκέψη για να μπορέσουμε να χαράξουμε μια ρεαλιστική πολιτική. Πολύ περισσότερα θα μπορούσαν να λεχθούν για τον τρόπο με τον οποίο τα κόμματα διαχειρίζονται τα θέματα εσωτερικής πολιτικής, αλλά αυτά ήδη η κοινή γνώμη τα γνωρίζει. Γνωρίζει ότι η ανικανότητα των κομμάτων (για να μην πιάσουμε στο στόμα μας και τους δημάρχους) και η οικονομική και πολιτική τους διαπλοκή οδήγησαν τη χώρα μας στην καταστροφή και στα μνημόνια.

Η πρόταση Αβέρωφ


Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, παρότι δεν μπορεί να εξαιρεθεί από τον κυκεώνα των προαναφερθεισών ανακοινώσεων, σταδιακά φαίνεται να πιάνει το νόημα των ουσιαστικών προβλημάτων του τόπου και τείνει να μετεξελιχθεί σε έναν ευπρεπή πολιτικό -τηρουμένων πάντα των αναλογιών- για τη χώρα μας. Συναντήθηκε προχθές με την οργάνωση για τη Διαφάνεια και έθεσε επί τάπητος τα οικονομικά των κυπριακών κομμάτων. Δυστυχώς όλα από εκεί ξεκινούν.

Τα κυπριακά κόμματα, στην προσπάθειά τους να εξεύρουν τους απαραίτητους πόρους λειτουργίας τους όλα αυτά τα χρόνια, έγιναν υποχείρια των χρηματοδοτών τους. Ανέχτηκαν τους απατεώνες, έγιναν ένα με τους απατεώνες, και από σύνολα παραγωγής πολιτικής για επίλυση των προβλημάτων κατάφεραν να γίνουν μέρος του προβλήματος. Θα συμφωνούσαμε λοιπόν με την πρόταση Αβέρωφ Νεοφύτου για αύξηση της χορηγίας προς τα κόμματα υπό έναν όρο: ότι τα λογιστήρια των κυπριακών κομμάτων θα ελέγχονται ανά πάσα στιγμή από το Γενικό Λογιστήριο του κράτους και για τη διάθεση της κρατικής χορηγίας αλλά και για τις εισφορές των ιδιωτών. Ο απόλυτος έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων θα τα βοηθήσει να γίνουν πολύ καλύτερα, αφού θα προσελκύσει πολύ πιο ποιοτικά στελέχη στις τάξεις τους.

Σήμερα πώς εκλέγεται ένας ηγέτης κόμματος; Όλοι κοιτάζουν τον προϋπολογισμό του κόμματος και αναζητούν όχι αυτόν που έχει τις καλύτερες ιδέες, αλλά αυτόν που μπορεί να φέρει χρήματα στο ταμείο. Για να σταματήσει αυτό θα πρέπει να δούμε το θέμα θεσμικά και να κατανοήσουμε ότι η πραγματική δημοκρατία έχει και το απαραίτητο τίμημα. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι να δίνουμε π.χ. 10 εκατ. ευρώ τον χρόνο στα κόμματα, αλλά πώς τα κόμματα θα λειτουργήσουν ως δημοκρατικοί φάροι για να μπορούν να μας προστατεύουν από τη διασπάθιση δισεκατομμυρίων. Ο γράφων -πέραν ίσως του Αβέρωφ που το πρότεινε- πολύ αμφιβάλλει αν έστω και υπό αυτές τις συνθήκες χρηματοδότησης τα κόμματα θα αποδεχθούν την πρόταση, γι’ αυτό και προκαλεί όλους τους κομματικούς ηγέτες να τοποθετηθούν: αποδέχονται μεγαλύτερη χρηματοδότηση από μας τους φορολογούμενους, αλλά και έλεγχο μέχρι και του τελευταίου σεντ που μπαίνει στα ταμεία τους; Δεν ζητώ να τοποθετηθούν στο ερώτημα ενός ταπεινού γραφιά, αλλά να απαντήσουν στον κυπριακό λαό.

Γιατί δεν κάνουν το καθήκον τους;

Η Κύπρος σήμερα βρίσκεται στη μέγγενη ενός μνημονίου 10 δισ., οι τράπεζες παρουσιάζουν επισφαλή δάνεια της τάξης των 27 δισ., ενώ κατά μέσον όρο τα κυπριακά νοικοκυριά είναι υπερδανεισμένα σε ποσοστό 300% των ετήσιων εισοδημάτων τους. Δεκάδες δισ. επίσης αναζητούνται στο εξωτερικό από διάφορους μανδαρίνους οι οποίοι ανέλαβαν τα ηνία του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος κάνοντας πάρτι με τα 80 δισ. των τραπεζικών καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες.
Παρ’ όλα αυτά η κοινή γνώμη εύκολα παρασύρεται από το ουσιώδες στο επουσιώδες με αποτέλεσμα όλοι μας, συμπεριλαμβανομένων και των ΜΜΕ, να ασχολούμαστε με θέματα για στημένες δίκες και «Ναό της Αφροδίτης», τα οποία είναι μεν σημαντικά αλλά στην ουσία αποτελούν συμπτώματα της θανατηφόρας ασθένειας που κουβαλούμε ως κοινωνία.

Το κυρίαρχο θέμα εν ολίγοις είναι πώς αυτή η κοινωνία κατέρρευσε πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και ηθικά κατά την περίοδο 2011-2013 και τι κάνουμε γι’ αυτό; Πολιτικά χάσαμε την ανεξαρτησία μας ως κράτος υπογράφοντας μνημόνιο. Οικονομικά είμαστε επαίτες. Το πρώτο μνημόνιο του Δεκεμβρίου του 2012 και το επικαιροποιημένο του Μαρτίου του 2013 ουσιαστικά έχει δημιουργήσει ένα καθεστώς νεοαποικισμού στη χώρα μας για το οποίο, αν είμαστε ειλικρινείς, δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε. Αν είχαμε ίχνος αυτοκριτικής σε αυτό τον τόπο, όπως σκωπτικά μου είπε ένας καλός μου φίλος, «την περασμένη Πέμπτη το βράδυ όταν ο Κάμερον έφτασε στις Βρετανικές Βάσεις έπρεπε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρόεδρος της Βουλής, ο Αρχιεπίσκοπος, οι αρχηγοί των κομμάτων και οι βουλευτές, όλοι εν πομπή να πάνε εκεί έξω από την καγκελόπορτα και να ζητήσουν γονατιστοί από τον Βρετανό πρωθυπουργό να του δώσουν πίσω τα κλειδιά της Κυπριακής Δημοκρατίας με την παράκληση: «Ελάτε πίσω. Κάναμε λάθος που σας διώξαμε». Είναι δυστυχώς ηλίου φαεινότερο ότι δεν έχουμε πολιτική ηγεσία να αναλάβει τις ευθύνες της. Ούτε θεσμούς.


Το Προεδρικό




Το Προεδρικό μέγαρο και ο εκάστοτε Πρόεδρος θα μπορούσε να είναι ο βηματοδότης σε μια νέα άνοιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μάλλον αποτελεί τροχοπέδη.


Το Προεδρικό μέγαρο και ο εκάστοτε Πρόεδρος θα μπορούσε να είναι ο βηματοδότης σε μια νέα άνοιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μάλλον αποτελεί τροχοπέδη. Ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εξελέγη με σύνθημα την πάταξη της διαφθοράς και τον τερματισμό της ατιμωρησίας, σε πρόσφατη συνάντησή του με την κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΣΥ διαμαρτυρήθηκε για τον τρόπο λειτουργίας και δράσης του γενικού εισαγγελέα, αποκαλώντας τον «δικαστή». Και γιατί τον αποκάλεσε έτσι; Διότι, όπως εξήγησε στους βουλευτές του ΔΗΣΥ, το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι ο Χριστόδουλος αλλά… κάποιοι, γενικώς και αόριστα, που πρέπει να τιμωρηθούν. «Θα φορτώσουμε στον Χριστόδουλο δηλαδή την οικονομική καταστροφή της Κύπρου»; Με τέτοιες προσεγγίσεις αναμένει κανείς πολιτική βούληση για διερεύνηση των σκανδάλων; Η εξήγηση βεβαίως είναι απλή: Ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου είναι ο πρώτος εισπράξας υπό την ιδιότητα του εμπειρογνώμονα από τη Focus των Βγενόπουλου - Ζολώτα και ο πρώτος που παραδέχτηκε ενώπιον του δικαστηρίου φοροδιαφυγή. Τώρα γιατί μόνο φοροδιαφυγή, ένας Κώστας Κληρίδης γνωρίζει! Μετά τον Χριστόδουλο βέβαια είναι γνωστό ότι μπήκε μισό εκατομμύριο στα ταμεία του ΔΗΣΥ υπό την προεδρία Αναστασιάδη και άλλο ένα τουλάχιστον εκατ. στα ταμεία της προεκλογικής εκστρατείας του Δημήτρη Χριστόφια το 2008. Γίνεται αντιληπτό ότι η υπόθεση των 50 εκατ. ευρώ που μοίρασε η Focus σε Κύπριους πολιτικούς, παράγοντες και δημοσιογράφους είναι ποσό μηδαμινό σε σχέση με αυτά που διεκδικούνται από τον κ. Βγενόπουλο. Ξεπουληθήκαμε μάλλον πολύ φθηνά και άλλο τόσο φθηνά θέλουμε να καλύψουμε τις πομπές μας!
Χαρακτηριστικά, η «κακή» Λαϊκή με διαχειρίστρια την κ. Άντρη Αντωνιάδου έχει κινήσει νομική διαδικασία εναντίον του κ. Βγενόπουλου διεκδικώντας ένα ποσό 3,7 δισ. εκ μέρους των καταθετών της τράπεζας. Επιπλέον ομάδα Κυπρίων καταθετών διεκδικεί αρκετά δισ. ευρώ προσφεύγοντας κατά της ελληνικής κυβέρνησης για την απώλεια των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα. Δεκάδες Κύπριοι τεχνοκράτες επίσης βρίσκονται υπό έρευνα για γελοίες αγορές, μίζες και διασπάθιση δισεκατομμυρίων.


Νομική υπηρεσία



Ποιανών υποτιμά τη νοημοσύνη ο γενικός εισαγγελέας κ. Κώστας Κληρίδης όταν δεν εκδίδει ένα διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του κ. Ζολώτα, να τον φέρει στην Κύπρο να μας εξηγήσει τι συμβουλές του δίνει τα τελευταία 6 χρόνια ο Χριστόδουλος;


Πέρα από τον Πρόεδρο, αστείες φαίνονται και οι κινήσεις του γενικού εισαγγελέα. Την αγωγή κατά Βγενόπουλου διαχειρίζονται δύο δικηγορικά γραφεία στην Κύπρο τα οποία με δικαστικό διάταγμα έχουν παγώσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία του. Τα θέματα της Focus χειρίζεται ο γενικός εισαγγελέας. Είναι φυσιολογικό ότι η πίεση εναντίον του κ. Βγενόπουλου θα ήταν αφόρητη αν η Νομική υπηρεσία ζητούσε από τον κ. Ζολώτα να καταθέσει. Κι ας μην πάμε μακριά. Ας μείνουμε στην απλή υπόθεση Χριστόδουλου ο οποίος υποστήριξε ότι πήρε ένα εκατ. ευρώ προκαταβολικά για τα επόμενα δέκα χρόνια για παροχή συμβουλών στον κ. Ζολώτα. Ποιανών υποτιμά τη νοημοσύνη ο γενικός εισαγγελέας κ. Κώστας Κληρίδης όταν το δέχεται αυτό; Γιατί δεν εκδίδει ένα διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του κ. Ζολώτα, να τον φέρει στην Κύπρο να μας εξηγήσει τι συμβουλές του δίνει τα τελευταία 6 χρόνια ο Χριστόδουλος; Γιατί δεν τον φέρνει στην Κύπρο να μας πει τι επενδύσεις έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια με τις συμβουλές του Χριστόδουλου στην Κύπρο; Πώς μπορεί όμως να γίνει κάτι τέτοιο όταν η κατάθεση Ζολώτα μπορεί να κάψει τον νυν και τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας;  Δυστυχώς και η Νομική υπηρεσία δεν στέκεται στο ύψος της. Ο νυν γενικός εισαγγελέας άνοιξε μεν την υπόθεση Focus, αλλά στη συνέχεια λόγω άνωθεν πιέσεων την άφησε να αργοπεθαίνει και για να σώσει τα προσχήματα κατηγόρησε τον Χριστόδουλο μόνο για φοροδιαφυγή. Η διερεύνηση της ροής πολιτικού χρήματος στην προεκλογική καμπάνια του 2008 εγκαταλείφθηκε, ο ερευνητής εξωθήθηκε σε παραίτηση, και η μητέρα Ελλάς του κ. Αντώνη Σαμαρά κάνει ό,τι είναι δυνατό να μην ανακινηθεί άλλο η υπόθεση αφού πρόσφατα οι διωκτικές αρχές στην Ελλάδα αρνήθηκαν να συνεργασθούν με τις κυπριακές αρχές για δημιουργία κοινής ομάδας για διερεύνηση των λογαριασμών Βγενόπουλου. Οι πληροφορίες μας αναφέρουν ότι έγιναν και κατευθείαν εκκλήσεις στο Προεδρικό μέγαρο για κλείσιμο της υπόθεσης.

Η Κεντρική Τράπεζα



Γιατί πρέπει η κ. Γιωρκάτζη να δώσει έγκριση για τη διερεύνηση της διακίνησης ενός ποσού 100 εκατ. του κ. Βγενόπουλου από τράπεζα της Αγγλίας, γιατί πρέπει να έχει γνώση των νομικών προσεγγίσεων της υπόθεσης, ιδιαίτερα μετά τις κατηγορίες ότι ο εν διαστάσει σύζυγός της και η κόρη της εκπροσωπούν τον κ. Βγενόπουλο;


Ο κεντρικός τραπεζίτης στον οποίο υπάγονται όλες οι τράπεζες μπορεί να διατάξει έρευνα και να ζητήσει στοιχεία για την πορεία του χρήματος. Για παράδειγμα στην περίπτωση της FBME η κ. Χρυστάλλα Γιωρκάτζη εν ριπή οφθαλμού έκλεισε την τράπεζα και την έθεσε υπό κηδεμονία, λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία που της έδωσαν οι Αμερικανοί για ξέπλυμα. Στην υπόθεση Βγενόπουλου βέβαια, όπου οι Κύπριοι καταθέτες διεκδικούν μερικά δισ., όχι μόνο δεν δρα ακαριαία, αλλά με τις ενέργειές της είναι δυνατόν να θέσει σε κίνδυνο και την εργασία που εδώ και μήνες κάνουν δυο δικηγορικά γραφεία εκ μέρους των καταθετών της Λαϊκής. Για παράδειγμα μαζί με το διοικητικό της συμβούλιο κάλεσε σε ανάκριση την κ. Άντρη Αντωνιάδη ζητώντας της περίπου να απολύσει τον έναν από τους δύο νομικούς οίκους (Ανδρέα Νεοκλέους) που εκπροσωπούν τους καταθέτες, λόγω conflict αλλά και επειδή υποστηρίζει ότι βρίσκεται πίσω από τη γνωστή διαρροή ότι η κόρη της εργοδοτείται στο δικηγορικό γραφείο του πατέρα της που εκπροσωπεί νομικά τον κ. Βγενόπουλο. Και έτσι να έχουν τα πράγματα, δεν μπορεί άραγε να αντιληφθεί ότι αν φύγει από τη νομική διαδικασία, τότε πέφτει η υπόθεση κατά του κ. Βγενόπουλου διότι η μαρτυρία εναντίον του Ελλαδίτη επιχειρηματία δόθηκε από δικηγόρο (Γλυκύς) του οίκου αυτού; Και αν πέσει η υπόθεση δεν θα βγουν όλοι να της προσάπτουν σκοπιμότητα επαναφέροντας την υπόθεση της εργοδότησης της κόρης της; Το χειρότερο όμως -και ίσως ύποπτο- δεν είναι αυτό. Η κ. Γιωρκάτζη, ως αρχή εξυγίανσης της «κακής» Λαϊκής, έχει αποφασίσει ότι θα χειρίζεται διαδικαστικά την υπόθεση (παρά την περί του αντιθέτου γνωμάτευση του γενικού εισαγγελέα) κατά του Βγενόπουλου καθυστερώντας τη διαδικασία. Γιατί π.χ. πρέπει η κ. Γιωρκάτζη να δώσει έγκριση για τη διερεύνηση της διακίνησης ενός ποσού 100 εκατ. του κ. Βγενόπουλου από τράπεζα της Αγγλίας αρνούμενη να εγκρίνει τον προϋπολογισμό; Γιατί πρέπει να έχει γνώση των νομικών προσεγγίσεων της υπόθεσης, ιδιαίτερα μετά τις κατηγορίες ότι ο εν διαστάσει σύζυγός της και η κόρη της εκπροσωπούν τον κ. Βγενόπουλο;    

Το πάθημα δεν έγινε μάθημα Αυτό που θα ανέμενε κανείς από τους πολιτικούς μας αλλά και τους ανεξάρτητους θεσμούς αυτής της χώρας είναι κάτι ίσως φαινομενικά απλό: Να κάνει ο καθένας το καθήκον του για να αναστηλωθεί αυτή η χώρα. Για να μπορέσουμε όλοι μας να οραματιστούμε ένα μέλλον για τα παιδιά μας. Με λίγα λόγια να μάθουμε από το πάθημά μας. Σε αυτό τον τομέα κατά την ταπεινή μου άποψη τίποτα δεν γίνεται κι αυτό είναι απολύτως λογικό. Οι ίδιοι πολιτικοί και τεχνοκράτες που μας οδήγησαν στην κρίση και τον εξευτελισμό εξακολουθούν να κυβερνούν τον τόπο είτε από το Προεδρικό είτε από τη Βουλή, είτε από άλλους θεσμούς. Όποιοι λοιπόν νομίζουν ότι οι άπειρες υποσχέσεις που πήραμε για τιμωρία των ενόχων και για επιστροφή των κλεμμένων χρημάτων θα ευοδωθούν, μάλλον είναι αφελείς. Οι πολιτικοί μας είναι εμπλεκόμενοι και οι ανεξάρτητοι θεσμοί μας, είτε λόγω φόβου είτε ανικανότητας, απολύτως εξαρτώμενοι.

 

Η Κύπρος που... αντιστέκεται

Οι εικόνες από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες μάς βομβαρδίζουν καθημερινά. Εκ πρώτης όψεως φαντάζουν άσχετες μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα συναποτελούν τις δυναμικές ψηφίδες ενός παζλ που σταδιακά αποκαλύπτεται μπροστά μας. Η τελική εικόνα θα μας εξυφάνει το πρόσωπο της νέας Κύπρου με ένα ερωτηματικό βέβαια πάντα να αιωρείται. Θα είναι μια εντελώς καινούργια εικόνα ή απλώς μια σπαγγέτι από τα ίδια στη γραμμή του Σέρτζιο Λεόνε;

Οι  καλοί 

Εκατόν εργαζόμενοι της εταιρείας Αρίστο τις τελευταίες δύο μέρες διαδήλωναν έξω από τον αστυνομικό σταθμό και

Όταν οι ψηφίδες του παζλ αρχίζουν να τοποθετούνται δεξιά, αποκαλύπτεται εκείνη η αμφίδρομη διαδρομή Πινδάρου - Προεδρικού η οποία δίκην πρόωρης πολιτικής εκσπερμάτωσης δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Τα πράγματα δεν μπορούν να ιδωθούν παρά μόνο σουρεαλιστικά

 το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου υπέρ του κ. Θεόδωρου Αριστοδήμου. Αντιλαμβανόμαστε όλοι την ανησυχία τους και τον προβληματισμό τους. Έχουν δίκαιο να φοβούνται για τις εργασίες, τους μισθούς και το μέλλον των παιδιών τους. Όμως αυτά τα πανό περί «σκευωρίας», «περί αλληλεγγύης»  στους εργοδότες τους δεν είναι υπερβολικά; Από πότε οι εργαζόμενοι σε μια εταιρεία έγιναν αστυνομικοί και δικαστές; Δεν θα τους ενδιέφερε άραγε να μάθουν αν κάπου, κάποτε η εταιρεία και τα αφεντικά τους διέπραξαν κάποιες παρανομίες και ότι πρέπει να απολογηθούν γι’ αυτό; Προφανώς έδειξαν ότι δεν τους ενδιαφέρει. Αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι να λειτουργούν ως πολίτες ενός κράτους, αλλά να έχουν τη δουλειά τους. Δεν τους αδικούμε ιδιαίτερα. Αν τα κόμματα και οι πολιτικοί δεν σέβονται το κράτος και το πολίτευμα, θα το σεβαστεί  ένας απλός εργαζόμενος, η μόνη έγνοια του οποίου είναι να προσφέρει στην οικογένειά του τα προς το ζην;  Εξ ου και η ακόλουθη εικόνα είναι πολύ πιο αποκαλυπτική.
Οι κακοί

Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Το τέως ηγετικό στέλεχος του ΑΚΕΛ Βενιζέλος Ζαννέττος, όπως και οι απλοί εργαζόμενοι της Αρίστο, καταγγέλλει τη Νομική υπηρεσία για πολιτική σκευωρία εναντίον του ιδίου και του κόμματός του. Στη θέση του, όπως υποστηρίζει, θα έπρεπε να βρίσκεται ο Νίκος Κατσουρίδης και όχι ο ίδιος για να απαντά στις ερωτήσεις που θέτει το δικαστήριο. Υπεύθυνος στο ΑΚΕΛ για τη CYTA κατά την επίμαχη περίοδο, όπως είπε, ήταν ο κ. Κατσουρίδης, ο δε γιος του κ. Κατσουρίδη εργαζόταν με τον Λίλλη, οπότε αυτός, εξυπονόησε, θα είχε προφανώς να δώσει καλύτερες απαντήσεις. Με αυτή τη θέση συμφωνεί απόλυτα και η ηγεσία του ΑΚΕΛ. Στο κόμμα αυτό υπάρχει μια σχιζοειδής ανάλυση και ένα θέσφατο, το οποίο ταυτίζει το δημόσιο συμφέρον με το κομματικό συμφέρον. Σύμφωνα με την ανάλυση, όσα στελέχη έκαναν δάνεια εν ονόματι του κόμματος και των εταιρειών του με οποιοδήποτε τρόπο, ακόμα και εις βάρος των ταμείων προνοίας των εργαζομένων της CYTA είναι δικαιολογημένοι, είναι πραγματικοί αριστεροί. Όσοι πήραν χρήματα και τα έβαλαν στην τσέπη είναι διεφθαρμένοι. Με λίγα λόγια, μια όλο και συρρικνούμενη κάστα έμμισθων κομματικών, που έχουν κάνει τον Μαρξ και τον Έγκελς ρόμπα έχοντας μετατρέψει τις θεωρίες τους από εργαλείο διαλεκτικής ανάλυσης σε δόγμα και θρησκεία παρόμοια με αυτή των αγιατολάδων του Ιράν, εξακολουθούν να κοροϊδεύουν χιλιάδες έντιμους αριστερούς οι οποίοι βρίσκονται στην ανεργία και καταφεύγουν στα κοινοτικά παντοπωλεία για τον άρτο τον επιούσιο.

Οι άσχημοι

Όταν οι ψηφίδες του παζλ αρχίζουν να τοποθετούνται δεξιά, αποκαλύπτεται εκείνη η αμφίδρομη διαδρομή Πινδάρου - Προεδρικού η οποία δίκην πρόωρης πολιτικής εκσπερμάτωσης δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Τα πράγματα δεν μπορούν να ιδωθούν παρά μόνο σουρεαλιστικά, καταφεύγοντας στη λογική της αυτόματης γραφής: Εκποιήσεις, παραποιήσεις, αποσιωπήσεις, ατέρμονες συζητήσεις γύρω από ένα μπουκάλι Jonhy Walker, αναγκαστικές μεσημβρινές κατακλίσεις, βολέματα επ’ ανδραγαθία ΔΗΚΟϊκών σφογγοκωλάριων, πολιτικό άδειασμα υπουργών ανεξαρτήτων, αξιωματούχων και πολιτικών τους συνεργατών, πεντάλεπτες συναντήσεις με τη συμμορία της ΠΑΣΥΔΥ και μουκταραίοι. Ατέλειωτες ορδές μουκταραίων, παπάδων, εξαπτέρυγων και άλλων παραγόντων της μικρής κατεχόμενής μας πατρίδας για να σχεδιάσουμε από κοινού τη νέα Κύπρο του μέλλοντος, των μεγάλων ευκαιριών για συμμετοχή σε μια ατέλειωτη πατριωτική διαπλοκή, σε ένα κολασμένο φαγοπότι με στόχο την κυπριακή Ιθάκη, τα glorious British Vergins Islands. Εκεί πραγματώνεται το πανανθρώπινο ιδεώδες: «Απατεώνες όλου του κόσμου ενωθείτε».

Και οι κακάσχημοι

   Στο κέντρο της εικόνας οι κακάσχημοι. Κραδαίνοντας πατριωτικά λάβαρα, κλείστρα των G3 και πλακάτ υπέρ των φτωχών και αδυνάτων οι κεντρώοι πάτρονες βλέπουν πού γέρνει η πλάστιγγα για τον απόλυτο έλεγχο της συμμορίας. Μετρούν ισορροπίες και ετοιμάζονται να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης γονατίζοντας και φιλώντας το χέρι του νέου νονού. Πλαισιώνονται από τις ορδές των Logistics: Τραπεζίτες, δικηγόροι, λογιστές ντιβέλοπερς όλοι δηλώνουν έτοιμοι να υπηρετήσουν το σύστημα. Την πατρίδα, τα ιδεώδη της χώρας μας.
Όλοι αυτοί, όπως καταλαβαίνετε, εκπροσωπούν την Κύπρο που αντιστέκεται. Την Κύπρο που ξέρει να επιβιώνει κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και πού πηγαίνει.   

Η φούσκα του Κυπριακού

Δυστυχώς ή ευτυχώς η φούσκα που κρατούσε στον αέρα τα τελευταία 15 χρόνια το κυπριακό οικονομικό μοντέλο έσπασε. Δυστυχώς, γιατί ένας ολόκληρος λαός βρέθηκε ξαφνικά στο έδαφος με πολλαπλά κατάγματα. Ευτυχώς, γιατί κάποιοι τουλάχιστον άρχισαν να αναθεωρούν τη στάση τους μπαίνοντας σε πορεία αυτογνωσίας.
Κρίνοντας από τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό (επίσκεψη Ερντογάν, επίσκεψη Espen Barth Eide, συνομιλίες Σαμαρά - Ερντογάν στη σύνοδο του ΝΑΤΟ) έχουμε την εντύπωση ότι θα πρέπει να σπάσει ακόμα μια φούσκα πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων. Θα πρέπει να εκραγεί το αερόστατο του Κυπριακού το οποίο υπερίπταται ακόμα πάνω από τη χώρα μας παραφουσκωμένο με πατριωτικές υπερβολές και λεκτικά στερεότυπα που η συνεχής επανάληψή τους οδηγεί ένα ολόκληρο λαό (Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους) στην ανάδειξη της ανοησίας σε πολιτική σκέψη και ανάλυση.


Οι φούσκες των Ε/Κ

• Να εφαρμοστούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ στο Κυπριακό: Όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ μιλούν για συναινετική λύση και κανένα δεν κατονομάζει την Τουρκία ως μια χώρα που την 20ή Ιουλίου 1974 έκανε εισβολή στην Κύπρο, όπως επιμένουν οι Ε/Κ. Όλα μιλούν για αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων που ήρθαν στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα και την εισβολή. Όλα τα ψηφίσματα μιλούν για υιοθέτηση των συμφωνιών υψηλού επιπέδου Μακαρίου - Ντενκτάς και Κυπριανού - Ντενκτάς το 1977 και το 1979 τα οποία εισήγαγαν τους όρους της ομοσπονδίας, των δύο περιφερειών και εμμέσως πλην σαφώς της διζωνικότητας. Κανένα ψήφισμα δεν αναφέρει ότι η Κύπρος είναι ελληνική και ότι οι Τουρκοκύπριοι θα πρέπει να δεχτούν να λειτουργήσουν ως κοινότητα δεύτερης κατηγορίας, απλούστατα γιατί ο Μακάριος, ο Κυπριανού, ο Βασιλείου, ο Κληρίδης, ο Τάσσος, ο Χριστόφιας και ο Αναστασιάδης αναγνώρισαν την πολιτική τους ισότητα όπως αυτή ίσχυε από το 1960 με τις συνθήκες Ζυρίχης - Λονδίνου. Πόσο ανόητος μπορεί να είναι κανείς για να πιστεύει ότι οι Τουρκοκύπριοι μετά την εισβολή του 1974 θα δεχτούν κάτι λιγότερο από αυτό που είχαν το 1960; Λογικότερο είναι να θεωρεί ότι θα πάρουν κάτι περισσότερο το οποίο και πήραν διά της λύσης ομοσπονδίας 3 μόλις χρόνια μετά την εισβολή διά της υπογραφής του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
• Όλοι οι πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους: Σε όλες τις δημοσκοπήσεις που έγιναν από το 1974 η συντριπτική πλειοψηφία των Ε/Κ και το 100% των Τ/Κ που ζούσαν πριν το 1974 στον νότο λένε ότι δεν θέλουν να επιστρέψουν αντίστοιχα υπό τ/κ και ε/κ διοίκηση όπως συμφώνησε ο Μακάριος το 1977. Προφανώς λοιπόν όταν μιλάμε για σπίτια και περιουσίες μιλούμε για τη χρηματική ή την ανταλλακτική τους αξία στο παρόν. Αυτό θα πρέπει να είναι σήμερα το αντικείμενο των συνομιλιών στο περιουσιακό και όχι να συζητάμε για ένα δικαίωμα επιστροφής το οποίο η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν θα θελήσει ποτέ να ασκήσει, είτε γιατί οι περισσότεροι πρόσφυγες έχουν πεθάνει ή γιατί κανείς δεν θέλει να ζήσει σε μια περιοχή που έχει αλλάξει άρδην το δημογραφικό της προφίλ. Ο ρεαλισμός λοιπόν για τους Ε/Κ είναι να διεκδικήσουν έδαφος υπό ε/κ διοίκηση και για τους Τ/Κ να ανταλλάξουν τις 500.000 σκάλες που έχουν στον νότο με αντίστοιχα ε/κ τεμάχια στον βορρά. Διαφορετικά θα συζητούμε τη λύση του Κυπριακού μέχρι τη Δευτέρα παρουσία.

Οι φούσκες των Τ/Κ

• Η λύση στην Κύπρο θα δοθεί μέσα από ένα κράτος που θα ιδρύσουν δύο ανεξάρτητα κράτη: Αυτή η ανοησία παράγεται κυρίως από τουρκικής πλευράς για να εκνευρίζονται οι Ε/Κ και να διαιωνίζεται η μη λύση, κάτι που συμφέρει στην Τουρκία. Πάνω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι Τούρκοι έχουν δεχθεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα μετεξελιχθεί σε Ομόσπονδη Κυπριακή Δημοκρατία. Το ψήφισαν το 2004 στα δημοψηφίσματα, το αποδέχθηκαν στην πράξη μέσω του κοινού ανακοινωθέντος Αναστασιάδη - Έρογλου τον περασμένο Γενάρη. Ακόμα και ένας ανόητος μπορεί να το αντιληφθεί αυτό, από τη στιγμή που η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα υποβάλει ξανά αίτηση για να ενταχθεί στον ΟΗΕ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Συμβούλιο της Ευρώπης και σε όλα τα διεθνή φόρα που είναι μέλος. Τώρα αν ο κάθε Ερντογάν και ο κάθε Έρογλου μιλούν για δύο κράτη, το κάνουν γιατί κάποιοι Τ/Κ πρέπει να το ακούνε από την άλλη πλευρά του οδοφράγματος δίκην του δικού τους πατριωτικού αυνανισμού. Το παιχνίδι εν ολίγοις που παίζεται σε σχέση με τη μετεξέλιξη και την παρθενογένεση είναι στο πλαίσιο μιας άτυπης συμφωνίας μεταξύ των εκάστοτε δύο ηγετών για να ικανοποιούνται οι ανόητοι. Στην πράξη όλοι γνωρίζουμε ότι στο τρένο που ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία θα επιβιβαστούν και οι Τ/Κ και μετά την υπογραφή συμφωνίας θα ταξιδεύουμε πλέον όλοι μαζί.
• Η πολιτική ισότητα να λειτουργήσει και ως αριθμητική ισότητα: Οι Τ/Κ μέσα από μια σειρά φοβικά σύνδρομα και ανασφάλειες, που εν μέρει είναι κατανοητά, διεκδικούν πράγματα στο πλαίσιο μιας συμφωνίας που δεν μπορούν να σταθούν στη λογική. Διεκδικούν έδαφος στο τ/κ συνιστών κρατίδιο που είναι πέρα και πάνω από τα λογικά ποσοστά τα οποία μπορούν να διασφαλίσουν την οικονομική τους ανάπτυξη (π.χ. πόσο δίκαιο είναι να κατέχουν το 65% της ακτογραμμής της Κύπρου;). Διεκδικούν μερίδιο στην εκπροσώπηση της κοινότητάς τους στη διακυβέρνηση του τόπου πέρα και πάνω από αυτό που δικαιολογεί η πληθυσμιακή τους αναλογία. Για παράδειγμα θέλουν περισσότερους υπουργούς, περισσότερους πρέσβεις, διεκδικούν σε κάθε τμήμα δικό τους διευθυντή ή υποδιευθυντή. Αντιλαμβανόμαστε ότι το όνειρο κάθε Τ/Κ είναι να εργάζεται στο Δημόσιο, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιληφθούν αυτό που κατάλαβαν και οι Ε/Κ μέσω ενός σκληρού μνημονίου. Ποιος θα τους πληρώνει όλους αυτούς; Η περίοδος των παχιών αγελάδων έχει περάσει ανεπιστρεπτί. 

Το στοίχημα της Κύπρου

Υπό τις παρούσες συνθήκες η επανένωση της Κύπρου, αν είναι πλέον εφικτή, δεν μπορεί να επιτευχθεί στο πλαίσιο μιας λύσης ισχυρής ομοσπονδίας. Το κλειδί, με λίγα λόγια, δεν είναι στην Άγκυρα ή στη Νέα Υόρκη αλλά στα χέρια μας έτοιμο να ξεκλειδώσει τους εγκεφάλους μας εάν το θέλουμε. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη και η αναγκαστική πολιτική συνύπαρξη μέσω ενός καθημερινού εκβιασμού για λήψη συναινετικών αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα, δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι τρεις πυλώνες χαλαρής συνύπαρξης για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε εντός της ΕΕ. Κοινή εξωτερική πολιτική, κοινή οικονομία και κοινή πολιτική ασφάλειας. Με την ένταξη των Τ/Κ λειτουργικά εντός της ΕΕ η Κομισιόν ας αναλάβει την εναρμόνισή τους με το υπόλοιπο κοινοτικό κεκτημένο. Από τη στιγμή που η ΕΕ νίπτει τα χείρας της δηλώνοντας ότι οποιαδήποτε λύση είναι αποδεκτή, ας αναλάβουν αυτοί την ευθύνη, κάτι που θα αποτελούσε και τη μεγαλύτερη εγγύηση ότι το Κυπριακό Κράτος δεν θα κατέρρεε σε μερικές εβδομάδες. Στην πορεία του χρόνου, όπως έγινε και με την αμερικανική ομοσπονδία, σίγουρα θα επέλθει και μια βαθύτερη συνεργασία Ε/Κ και Τ/Κ.